სიურეალისტური ტანგო თბილისში

ყოველთვის ძალიან მიყვარდა ორალური სექსი. ვინც არ იცის, შემიძლია, ვასწავლო: მთავარია პარტნიორს მაქსიმალური სიამოვნება მიანიჭო. ორალური სექსი ჩემთვის მართალია, ძალიან მტანჯველ მოგონებებს უკავშირდება, მაგრამ ამას სულაც არ მოუხდენია გავლენა იმაზე, რომ ის მე დღემდე ძველებურად მიყვარდეს.

თოთხმეტი წლის ვიყავი, როცა პირველად გავულოკე ქალს, უფრო სწორად, ჩემივე ასაკის გოგოს. მაშინ ოთხმოცდაათიანი წლების დასარული იყო, ჭირდა მუშაობის დაწყება, მამამ რის ვაი-ვაგლახით იშოვა რაღაც პატარა და უბადრუკი თანამდებობა ქუთაისის მუნიციპალიტეტში და ჩვენც ჩვენი ოჯახით თბილისიდან ქუთაისში გადავსახლდით. მახსოვს, შემოდგომის თბილი დღე იყო, დედა ბარგს ალაგებდა, თავზე შემაწუხებლად დამბზუოდნენ კოღოები და ბუზები მკბენდნენ. "როცა ბუზი იკბინება, აუცილებლად გაავდრდებაო," ამბობს ხალხური თქმულება. იმ დღეს არ გაავდრებულა და მე ვფიქრობ, მწერები სულაც იმიტომ მაღონებდნენ, რომ ნაყინს ვჭამდი და გამლღვალი ნაყინი აივანზე იღვენთებოდა.

მოკლედ, იმ დღეს როგორც იყო ბარგი შევკარით და ქუთაისში გადავსახლდით, იქაც ზუსტად ისეთივე კორპუსის ბინაში, როგორშიც მანამდე, თბილისში ვცხოვრობდით. თბილისში დარჩა ჩემი კატა, მიკი, რომლის წაყვანის უფლება დედამ არ მომცა, აქაოდა, ბეწვს გადაყლაპავ და ეხინოკოკი გაგიჩნდებაო. არ მესმის, რომელმა ცხოველთმოძულე კრეტინმა ექიმმა მოჩმახა მითი ეხინოკოკის და კატების შესახებ, მაგრამ ფაქტია, როცა დედაჩემმა ერთ-ერთ ფაშისტურ გაზეთში (მგონი "ასავალ-დასავალი" იყო თუ "კვირის პალიტრა," ზუსტად აღარ მახსოვს), ეს "სიბრძნე" ამოიკითხა, სასტიკად ამიკრძალა ჩვენს ფისოსთან ერთად ძილი და მეც იძულებული გავხდი, მიკი ჩემი მეზობელი, სამოც წელს გადაცილებული ქალისთვის დამეტოვებინა, რომელსაც შვილები საბერძნეთში ჰყავდა და რომელსაც ცხოველები ძალიან უყვარდა...

ქუთაისში გადასვლის პირველ დღეებში არ მასვენებდა მიკისა და ჩვენს მეზობლად მცხოვრებ, დიდძუძუებიან ქალზე, მაცაცოზე ფიქრი. ის ქალი ოცდაათიოდე წლის იყო და ძალიან მადისაღმძვრელი მკერდი ჰქონდა. როცა ის და მისი ქმარი ჟიმაობდნენ, საძინებელ ოთახში მუდმივად მესმოდა ამ ქალის ხმამაღალი კვნესა და როცა წარმოვიდგენდი, როგორ იდებდა თავის სქელ ტუჩებში ჩემს პენისს, მერე როგორ ვაწუწებდი მკერდზე და როგორ ვულოკავდი კლიტორს, როგორ ხტუნაობდა ჩემს პენისზე გაგიჟებული და ვნებისაგან გონდაკარგული, კრუნჩხვები მემართებოდა. საუბედუროდ, ეს მხოლოდ ჩემი ფანტაზიები იყო, რასაც ასრულება არ ეწერა; ამ ქალს საკმაოდ მკაცრი ქმარი ჰყავდა, რომელიც მოგვიანებით, "ვარდების რევოლუციიდან" რამდენიმე წლის თავზე "კუდ"-მა აიყვანა ქურდულ სამყაროსთან კავშირის ბრალდებით და რომელიც "ქართული ოცნების" გამარჯვების შემდეგ ეკა ბესელიას კომისიამ "პოლიტპატიმრის" სტატუსით გამოუშვა. ხალხი დღემდე ლაპარაკობს ამ კაცის საეჭვო კავშირებზე რუსულ "ფსბ"-სთან, და წარმოიდგინეთ, რას მიზამდა მე ის, მისი ცოლისთვის სექსი რომ შემეთავაზებინა. ამიტომ გულმოკლულს ისღა დამრჩენოდა, მხოლოდ საკუთარ უგარყვნილეს ფანტაზიებში წარმომედგინა ეს ქალი, რა დროსაც მთელი სახლი ზანზარებდა, როცა მე მხოლოდ საკუთარი თავის სიამოვნებით, ანუ, სოლოსექსით გახლდით დაკავებული.

ქუთაისში ჩასვლის პირველსავე დღეს ახალ სკოლაში მიმიყვანეს. სკოლაში კლასების ნახევარი ცარიელი დამხვდა, რადგან ძალიან გავვდრდა და აცივდა. იმ დღემ მაშინ ძალიან საინტერესოდ ჩაიარა, მე ვიტყოდი, არაჩვეულებრივადაც. საქმე ის არის, რომ გაცვლით პროგრამაში მონაწილე ამერიკელი გოგო გავიცანი, ლუსი, ნიუ-ჰემპშირიდან. ახალ სკოლაში ეს ორივე ჩვენთაგანისთვის პირველი დღე იყო. მე ინგლისურად მაშინაც თავისუფლად ვლაპარაკობდი და მალევე დავმეგობრდით. ლუსი ქერა მზეთუნახავი იყო, დაახლოებით ჩემი სიმაღლის, საოცარი გრძელი ფეხები, არაჩვეულებრივი აღნაგობა და გარეგნობა ჰქონდა, მოკლედ, მის ყურებას არაფერი სჯობდა. რაც მთავარია, ძალიან კომუნიკაბელური, უკომპლექსო და მხიარული იყო. წარმოიდგინეთ ჩემი ახალი თანაკლასელი ბიჭების აღელვება და შური. მაგრამ ჩვენ ეს არაფრად გვადარდებდა.

გაცნობიდან მეოთხე დღესვე ლუსი ერთ-ერთ ცარიელ კლასში მკლავებში "მოვიმწყვდიე" და ტუჩებში მაგრად ჩავკოცნე (ლუსის მანამდე ჩემთვის ნათქვამი ჰქონდა, რომ იქ, ამერიკაში უკვე რვა მამაკაცთან ჰქონდა ორალური სექსი, მაგრამ აბა ამას რა მნიშვნელობა აქვს. მხოლოდ მამაჩემის მსგავსი ნაძირალები და თახსირები ანიჭებენ მნიშვნელობას იმას, პარტნიორს ვინმე სხვასთან თუ ჰქონია ორალური სექსი. სწორედ მამაჩემმა ამიხსნა ერთხელ, რომ ქალს, რომელსაც ვინმესთან ოდესმე ჰქონია ორალური სექსი, ტუჩებში არ უნდა აკოცო. ის მუდმივად ცდილობდა ჩემს გამოთაყვანებას მსგავსი სისულელეებით. ერთხელ ვკითხე, აკოცებდა თუ არა ტუჩებში პარტნიორს, რომელსაც არა სხვასთან, არამედ პირადად მასთან ჰქონდა ორალური სექსი და "არაო," ასე მიპასუხა, წარმოგიდგენიათ? მოკლედ, მამაჩემი ნამდვილი ჰომოფობი ღორია, იმდენად ჰომოფობი, რომ საკუთარი სპერმის და საკუთარი პენისის აჩრდილიც კი ეზიზღება, ოცნებობს, როდის დაიპყრობს რუსეთი საქართველოს, უყვარს ქელეხებში თამადობა, ნინო ჩხეიძის მუსიკა და წარსულის ნოსტალგია). ვკოცნიდი ლუსის, ენას პირში ვუყოფდი, ის კი მთელი სხეულით ცახცახებდა და მიხსნიდა, თუ როგორი საშინელებაა, რომ მთელი კვირაა, სექსი არ ჰქონია (რა იცოდა, რომ მე მანამდე არასოდეს მქონია სექსი), მე კი ამასობაში მისი ძუძუ ამოვიღე და გავლოკე. კლასში კარები არ იკეტებოდა, და ის ის-იყო ლუსი უნდა გამეშიშვლებინა, რომ ინგლისურის მასწავლებელმა შემოგვისწრო. არასოდეს დამავიწყდება იმ ქალის წვრილი, ბოროტი თვალები და აქერცილილი, თითქოს მზეწვიმისგან ატყავებული სახის კანი. დარწმუნებული ვარ, ლუსი ქართველი რომ ყოფილიყო, ადგილზე მოსპობდა, მაგრამ საბედნიეროდ ის ამერიკელი იყო, ამიტომ ორივე დავსხედით და მოვისმინეთ მომაბეზრებელი საათნახევრიანი გაკვეთილი "გარყვნილების" და "ამერიკა-საქართველოს მეგობრობის უბიწოების" შესახებ. ლუსი გაოგნებული უსმენდა ამ შუახნის ასაკის ზომბს, მკერდზე უზარმაზარი ჯვრით თითქოს პირდაპირ ქვესკნელიდან რომ გამოგვეცხადა, ხოლო იძულებითი "გაკვეთილის" დასრულების შემდეგ, როცა მასწავლებელი გავიდა, მკერდზე მომეყრდნო და ქვითინი ამოუშვა. ის დაუსრულებლად იმეორებდა, რომ მოსწყინდა და ამერიკაში სურდა დაბრუნება, ოღონდ მხოლოდ ჩემთან ერთად. მე მას თმაზე გადავუსვი ხელი და ავუხსენი, რომ არასოდეს, არასოდეს მივატოვებდი. სექსი გვინდოდა, მაგრამ სად ჯანდაბაში უნდა წავსულიყავით? ლუსიმ ამიხსნა, თურმე მასპინძელი ოჯახის თავკაცმა არაორაზროვნად მიანიშნა, რომ "ვერავითარ ბიჭებს მის სახლში ვერ მიიყვანდა," დედაჩემი და მამაჩემიც, დარწმუნებული ვიყავი, ნებას არ დამრთავდნენ, რომ ჩემს საძინებელ ოთახში ლუსისთან ერთად განვმარტოებულიყავი, სასტუმრო ზედმეტ ხარჯებთან იყო დაკავშირებული და თანაც, ორივეს ერთად რომ დაგვინახავდნენ, სასტუმროდან აუცილებლად დარეკავდა ვინმე პოლიციაში. სწორედ ასე მოხდა მანამდე ორიოდე კვირის წინ, როცა ერთი ჩვენი სკოლელი წყვილი "ფაქტზე გამოიჭირეს." ისინი იძულებულები გახდნენ, მალევე დაქორწინებულიყვნენ. ამის გამო ორივემ სწავლას დაანება თავი. გამახსენდა ჩემი ბინა თბილისში, ჩემი ყულაბა, რომელიც სავსე იყო ორმოცდაათთეთრიანებით, ლარიანებით და ოცთეთრიანებით და თავი მხნედ და იმედიანად ვიგრძენი. წამოსვლისას დედას მართალია უნდოდა, ბინაში მდგმურები შეესახლებინა, რათა დამატებითი შემოსავალი გვქონოდა, მაგრამ საბედნიეროდ ჯერ ვერავინ იპოვა. ლუსის ავუხსენი ყველაფერი და ვთხოვე, თბილისში წავსულიყავით. ის უყოყმანოდ დამთანხმდა, მე დავბრუნდი სახლში, გავტეხე ყულაბა, ამოვიღე 167 ლარი (მთელი ფული, რასაც ველოსიპედის საყიდლად ვაგროვებდი), დედას ვუთხარი, რომ ჩემს ერთ-ერთ ძველ მეგობარს ორი დღით ბინის რემონტში უნდა მივხმარებოდი და ლუსისთან ერთად თეთრი და საოცრად დანჯღრეული სამარშუტო ტაქსით ქუთაისი დავტოვე.

ლექციების და ნოტაციების მოსმენა "ზნეობის" და "მორალის" შესახებ სამარშუტო ტაქსშიც არ აგვცდა. საქმე იმაშია, რომ ლუსიმ სამარშუტო ტაქსში ყურზე მაკოცა, რასაც მთელი სამარშუტო ტაქსის აჯანყება მოჰყვა. განსაკუთრებით ერთი ულვაშა აქტიურობდა, სახის გამომეტყველებით ქრცვინს რომ წააგავდა. მე წყნარად ვუთხარი მას, "მე და თქვენ განსხვავებული ფასეულობები გვაქვს-მეთქი," მაგრამ მძღოლმა ღრიალით მომთხოვა, დამეტოვებინა სამარშუტო ტაქსი. ეს მძღოლი ამაყობდა იმით, რომ "ქურდებთან და "მამაოებთან" მეგობრობდა," ამიტომ, როცა გაიგო, რაში იყო საქმე, შუა გზაში ჩამოგვყარა და ჩვენც წვიმასა და ქარში, გზისპირას, კრამიტით გადახურულ სალობიესთან დავრჩით გაზუნზლულები, მაგრამ მაინც უზომოდ ბედნიერები ერთმანეთთან სიახლოვით და იმის გაცნობიერებით, რომ მალე ჩვენს ბინაში მარტო დავრჩებოდით და ყველას ჯავრს ამოვიყრიდით, ვინც ამ დღეებში გვაწყენინა... მალე ახალი სამარშუტო ტაქსიც გამოჩნდა და ჩვენც მწარე გამოცდილების გათვალისწინებით ერთმანეთის შორიახლოს დავსხედით, აღარც ერთამანეთს ვუღიმოდით და ასე როგორღაც მშვიდობიანად ვიმგზავრეთ თბილისამდე...

სახლამდე ტაქსით მივედით, საშინლად ციოდა, უკვე ძალიან ბნელოდა, ოთახები ცარიელი იყო, შუქი გამორთული, მაგრამ ეს ოდნავაც არ გვადარდებდა; ზურგსუკან კარები გამოვიხურეთ თუ არა, ლუსი მეცა და გიჟივით დამიწყო კოცნა. მეც არანაკლები ალერსით ვუპასუხე; გიჟური სექსი გვქონდა მოცარტის "იუპიტერის სიმფონიის" ფონზე, რომელიც მეზობელ ბინაში ჩართული აჟღრიალებული რადიოდან ისმოდა. მე ვლოკავდი ლუსის სხეულს, ვენაცვლებოდი ზემოდან და ქვემოდან და ქუჩიდან შემოსული ბინდის ფონზე ვუყურებდი მის სახეს. ის სულ უფრო იღგზნებოდა და მასთან ერთად მეც. სექსი თოთხმეტი წლის ასაკში ძალიან კარგია, ამ დროს მოზღვავებული გაქვს ჭარბი სასიცოცხლო ენერგია, რომელიც ძალიან დიდ ნეტარებად შეგიძლია გარდაქმნა. ჰოდა, ჩვენც სწორედ ასეთ გარდაქმნებს ვახორციელებდით. ბოლოს, როცა უკვე მერამდენედ ორგაზმი განვიცადეთ და ერთმანეთსაც განვაცდევინეთ, საწოლზე დავემხეთ.

ამ დროს კარზე კაკუნი გავიგონე. თავდაპირველად მეგონა, რომ მომეჩვენა, მაგრამ კაკუნი განმეორდა. უკვე შუაღამე იყო, სიბნელე, სიცივე, ჩვენი აქ მოსვლის შესახებ არავინ იცოდა, ვინ უნდა გავხსენებოდით ამ შუაღამისას? გამახსენდა ნაცნობების ნაამბობი, თუ როგორ ძარცვავდნენ ბინებს ამ წლებში და შიშისაგან ტანში გამბურძგლა, მაგრამ როგორც კი ლუსის გადავხედე, მაშინვე ყოველგვარი შიში უკვალოდ გამიქრა. ცოტა ხანში კაკუნი უკვე ბრახუნად გადაიქცა, ვიღაც გამეტებით ცდილობდა კარის ჩამოღებას. ამ დროს ლაპარაკი გავიგონე. ვიღაცამ დამიძახა:

"ლევანიკო, გამიღე კარი, შენთან სალაპარაკო მაქვს."

"ვინ უნდა იყოს ამ შუაღამისას?" მკითხა ლუსიმ.

"ეს ჩემი მეზობელია, ედო ჰქვია, ედუარდი," ვუპასუხე მე, "ეტყობა, რაღაც სერიოზული პრობლემა აქვს."

ამ სიტყვებით კარი გავაღე და ზღურბლთან ჩემი ნასვამი მეზობელი დავინახე, აი, სწორედ იმ დიდმკერდიანი მაცაცოს ქმარი, ჩემი კარის მეზობლის. არ ვიცი, სიბნელეში, მისი ჯიბის ფარნის შუქზე იყო თუ როგორ, დავინახე, სახე ჩაშავებოდა, ხოლო 90-იანებში გავრცელებული კეპის ქვეშიდან ლოყებზე ქერა ჯაგარმოდებული სახე და უაზრო, ჩაყვითლებულ-ჩასასხლიანებული თვალების საოცრად ბოროტი ელვარება მოუჩანდა. კარი როგორც კი გავუღე, შემოვიდა და აგდებული, მუქარანარევი კილოთი მითხრა:

"ბიჭო, შენ ხომ არ გინდა აქედან გაგასახლო?!"

აგდებული, დამცინავი კილო ჰქონდა. ძალიან გავბრაზდი, მაგრამ თავი როგორღაც შევიკავე და აუღელვებელი ხმით ვკითხე:

"რა იყო, მოხდა რამე?"

"რაღა რა იყო, ძმაო, ეს სახლი და სამეზობლოა თუ რა არის ჩემი დედას შევეცი, ჰა? ძმაო, მე სახლში შვიდი წლის გოგო მეზრდება, შენ უნდა გამირყვნა და გამითახსირო? რომ კივიხართ, კვნესიხართ და ერთ ამბავში ხართ, ცოტა დაფიქრდით რა, მეზობლებს პატივი ეცით. ან საერთოდ შენმა მშობლებმა იციან, აქ რომ ხარ? თოთხმეტი წლის ღლაპი რეებს აკეთებ?!"

ეს ყველაფერი წმინდა წყლის დემაგოგია და პროვოკაცია იყო. მე და ლუსი სექსის დროს ხმასაც არ ვიღებდით (წინასწარ გავაფრთხილე ლუსი, რომ ბინას თხელი კედლები ჰქონდა და შეიძლება ჩვენი ხმები მეზობლებს გაეგონათ). როცა კვნესა დააპირა, ჩემი ნათქვამი გაახსენდა და ბალიშს კბილები მოუჭირა. ამ დროს ლუსის ხმას ბალიში ახშობდა, შეუძლებელია, ეს ხმა ვინმეს გაეგონა. ეს ციხის ვირთხა ალბათ უყურებდა, როგორ გავაღეთ კარი და შემოვედით ან სულაც, შეამჩნია, რომ ბოქლომი აღარ იდო კარზე. მოკლედ, ასე იყო თუ ისე, ძალიან ვინანე, რომ კარი გავუღე, მითუმეტეს ვინანე მაშინ, როცა სიბნელეში კართან ატუზული ორი ლანდი დავინახე, მაგრამ სინანული უკვე ძალიან დაგვიანებული იყო. ლანდები ავისმომასწავებლად იდგნენ კართან და რაღაცას გამალებულები ეჩურჩულებოდნენ ერთმანეთს. გულმა რეჩხი მიყო და ვცადე, საძინებელი ოთახისკენ ნაბიჯი გადამედგა, სადაც ლუსი იმყოფებოდა, მაგრამ ამ დროს მოულოდნელად ჩემმა მეზობელმა მთელი ძალით ჩამარტყა წიხლი მუცელში. მე თავით ოთახის მეორე ბოლოში, საწერ მაგიდას მივეხეთქე, თუმცა გონება მაშინვე არ დამიკარგავს. ხელში რაღაც ცივი და ბლაგვი მომხვდა და ის რაღაც ჩემს მეზობელს თავში გამეტებით ჩავარტყი. მან დაიკვნესა და უცებ სახეში მუშტი ჩამარტყა. მაშინვე თვალები გამინათდა და ვიგრძენი, როგორ დავეცი. ედო ჩემზე ორჯერ უფრო მძიმე მაინც იქნებოდა, ოცდაექვსი წლის იყო, ნამდვილი ცხოველი. უკვე სანახევროდ გონება მქონდა დაკარგული, როცა სამივე წამესია წაქცეულს. ისინი უშვერი სიტყვებით მაგინებდნენ და მირტყამდნენ წიხლებს სახესა და მუცელში. მერე სისხლის სუნი ვიგრძენი და ცოტა ხანში გონებაც დავკარგე.

გონს რომ მოვედი, საავადმყოფოს ნაცრისფერ პალატაში ვიწექი და თეთრხალათიანი, დამჭკნარი სახის მქონე, შუახნის ასაკის მედდა ჩემს გვერდით, პატარა, თეთრ მაგიდას წმენდდა. მთელი სხეული დაბუჟებული მქონდა და სახსრები აუტანლად მტეხდა. მედდამ შეამჩნია, რომ თვალი გავახილე და გარეთ გავიდა. ცოტა ხანში პალატაში ჩემი მშობლები შემოვიდნენ. მამას ლურჯი კოსტუმი ეცვა და ასეთივე ფერის ჰალსტუხი ეკეთა (ამ კოსტუმს ის მხოლოდ განსაკუთრებულ დღეებში იცვამდა ხოლმე, ბოლოს ბებიას დასაფლავებაზე ჩაიცვა), დედა კი სადაფისფერ ქვედაკაბაში იყო გამოწყობილი. ორივეს მკაცრი და იდუმალი, თითქმის საზეიმო გამომეტყველება აღბეჭდოდათ სახეებზე. მერე მამაჩემმა მედდას და დედას უთხრა:

"ორივე გარეთ გადით, მე და ლევანიკოს მამაკაცური საუბრები გვექნება და თქვენი ყოფნა აქ არ შეიძლება."

ისინი გარეთ გავიდნენ, ჩვენ დავრჩით მარტო. პალატაში სპირტის, იოდის და ბროლის უშნო ლარნაკში ჩადებული ზამბახების არომატი იდგა. მამა ჩემს საწოლთან ჩამოჯდა, თან სათვალეების ქვემოდან თავისი ცივი, ნაცრისფერი თვალებით ძალიან უსიამოვნოდ მიყურებდა. მერე ხმა ამოიღო. ყრუ ხმა ჰქონდა, ჩახრინწული, თითქოს საფლავიდან მელაპარაკებოდა ვიღაც:

"რა გინდა, აგიკლია მთელი სახლი."

მისი ირონიული, დამცინავი ხმის ტემბრი არ მესიამოვნა და ვუპასუხე:

"მაინც რა ჩავიდინე ასეთი საგანგაშო?"

"სახლში ვიღაც ამერიკელი მეძავები მიგყავს და შენი აზრით ეს საგანგაშო არ არის? თოთხმეტი წლის ღლაპი რომ იმ სიბინძურეებს ჩაიდენს, რაც შენ ჩაგიდენია, ეს საგანგაშო არ არის? ყველაფერი ვიცი, იმ ლუსიმ პოლიციას ყველაფერი მოუყვა. მოუყვა, როგორ გეძინათ და რას აკეთებდით საძინებელში, დეტალებში მოუყვა და ახლა მთელ თბილისში გარეთ ცხვირის გამოყოფას ვეღარ შეძლებ. კიდევ კარგი, ქუთაისში გადავსახლდით, მაინც მოგვიწევდა ქალაქის დატოვება."

მან ცოტახანს დუმილი არჩია, მერე კი მკითხა:

"მართლა ულოკავდი?"

მე არაფერი ვუპასუხე. რადგან დუმილი დიდხანს გამიგრძელდა, მამამ თავი ჩაქინდრა და უმწეო, განადგურებული კაცის ხმით ჩაილაპარაკა:

"გასაგებია... ესე იგი, მართლა ულოკავდი..."

"არ არის ეს შენი საქმე, სხვების საქმე არაა მე რას ვაკეთებ საძინებელში. თავი დამანებეთ ყველამ."

"იცი, რომ ის ამერიკელი გოგო სამმა მამაკაცმა გააუპატიურა?" მკითხა მან უცებ.

შეიძლება ითქვას, რომ მისი სიტყვების შემდეგ ხელახლა მოვკვდი. მამას ვთხოვე, "გაიმეორე, რას ამბობ-მეთქი."

"სამმა მამაკაცმა გააუპატიურა ის გოგო, აი რას ვამბობ," ხმამაღლა თქვა მამამ, "ყველა დაპატიმრებულია. ძალიან დიდი აურზაურია ატეხილი, ამერიკის საელჩო ჩაერია ამ საქმეში, ჟურნალისტები იყვნენ ჩემთან. აი ეს გამოიწვიე შენ შენი უთავბოლო მოქმედებით. ქალი," მან სიტყვა "ქალის" წარმოთქმისას ხმას დაუწია, "რა გაგიხდა ქალი ამისთანა? მეტყოდი და წაგიყვანდი სადაც საჭიროა, ერთად წავიდოდით ნებისმიერ ბორდელში, ნებისმიერ თანხას გადავიხდიდი, სახლსაც გავყიდიდი, ოღონდ ეს საშინელება თავიდან ამეცილებინა. შენ არ იცი, რა ხდება, არ იცი, არა! დღეს დილას კანონიერი ქურდები იყვნენ ჩემთან, დამემუქრნენ, შენმა შვილმა პოლიციას ჩვენება არ მისცესო. თუ ჩვენება შენც მიეცი, სამივეს ბრალი დაუმძიმდება და ქურდები მთელ ოჯახს ამოგვწყვეტენ."

"მივცემ ჩვენებას," ვთქვი მე, "ე. წ. კანონიერი ქურდების სულაც არ მეშინია."

"ჰო, მისცემ ჩვენებას, მისცემ, აბა რა! ჩვენებას მისცემ და კანონიერი ქურდები ორმაგად მკაცრად გაგისწორდებიან, როცა უკვე დაზუსტებით იციან, რომ... რომ შენ უღირსი მამაკაცი ხარ. არავინ მოგერიდება. მამაკაცი, რომელიც ქალს ულოკავს, ჰომოსექსუალზე უარესია. შენი ვის შეეშინდება? ისე მიგახრჩობენ, თვალსაც არ დაახამხამებენ."

"ჩვენებას მაინც მივცემ პოლიციას," ვთქვი მე, "ეს ღირსების საკითხია. ვიღაცეები ბინაში შემომეჭრნენ და შეყვარებული გამიუპატიურეს. სიკვდილი მინდა, შენ კი მათ ამართლებ და ხელს აფარებ. შენც მათნაირი მოძალადე ხარ."

"გაჩუმდი, გაჩუმდი!" დამიყვირა მამამ, "შეყვარებულია არა კიდევ ის... რა შეყვარებულია, სიონში დაიწერეთ ჯვარი? ეგ გოგო თვითონ აღიზიანებდა ბიჭებს, ნამდვილი პროვოკატორი იყო. ჯერ ნახევრადშიშველი გარეთ გამოსულა. როცა დაინახა, რომ უგონოდ ეგდე და გირტყამდნენ, თურმე შენი დაუპატიჟებელი სტუმრებისთვის უთქვამს, რომ დიდი სიამოვნებით იცეკვებდა ტანგოს ასეთ ძლიერ ბიჭებთან, შენ ეს იცი?"

"ეს სიცრუეა," ვიყვირე მე.

"თვითონ შენი ამერიკელი კახპაც ამტკიცებს, სიცრუეაო, ხმაურზე გარეთ გამოვედი, მინდოდა, ჩემს ბიჭს (ასე გიწოდებს ის გოგო) მივხმარებოდი, მაგრამ სკოჩით დამაბეს და გამაუპატიურესო, მაგრამ პოლიციას მისი არ სჯერა. ექსპერტიზამაც ვერ დაადასტურა, რომ გააუპატიურეს."

"ექსპერტიზა მოსყიდული იქნება," ამოვიგმინე მე და თავი ბალიშში ჩავრგე.

"მითუმეტეს, თუ მოსყიდული იქნება..." თქვა კაცმა, რომელმაც ოდესღაც სიცოცხლე მომანიჭა და რომელიც ახლა უკვე ნამდვილი ჩვარი იყო ჩემს თვალში, "ეგ გოგო ამერიკელია და თუ ამერიკელს ამდენს უბედავენ, წარმომიდგენია, შენ რაღას გიზამენ, თუ წინ გადაეღობები, შე უბედურო... მაგრამ საქმე იმაშია, რომ მე იმ გოგოს სიტყვების არ მჯერა. მართლები იქნებიან ეს ბიჭები, პროვოკაციაზე წამოაგებდა, პროვოკაციები ამერიკელების მოგონილია. წაიკითხე, რას ამბობენ მამაოები იმის შესახებ, რაც შენ იმ გოგოსთან გააკეთე. წაიკითხე "კვირის პალიტრა," რას წერენ ამერიკელებზე. ეგენი ყველაფრის ჩამდენი და ყველაფრის მკადრებელი ხალხია. და ზოგადად, ქალებს მოძალადეები უყვართ, მითუმეტეს ასეთ გარყვნილ, თოთხმეტი წლის უცხოელ გოგოებს."

"ლუსის არ უყვარს მოძალადეები, ლუსის მე ვუყვარვარ," დავიყვირე და მთელ სხეულში აუტანელი ტკივილი ვიგრძენი. მამა თვალს არ მაშორებდა. ყველაზე ძალიან იმან გამამწარა, რომ მისთვის ტრაგედია იყო არა ჩვენს ბინაში შემოვარდნა და ლუსის გაუპატიურება ან მისი შვილის სასიკვდილოდ ცემა, არამედ ის, რომ მე ქალს ვულოკავდი. ცოტა ხანს ვუყურებდი მამის გადღაბნილ სახეს ჩემს ცრემლებში, მერე ისევ ამოვიგმინე და ვთქვი:

"ლუსი მომიყვანეთ აქ, ლუსი მინდა ვნახო."

"სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ იმ გოგოს შენ ვეღარასოდეს ნახავ," თქვა მამამ, "ზეგ ამერიკაში უპირებენ წაყვანას, მისი ადგილსამყოფელი გასაიდუმლოებულია. დაზარალებულად ცნეს, ჩვენება ჩამოართვეს და მშობლებს უკვე საქართველოდან მიჰყავთ."

მე სიმწრისგან ბალიშს ვღეჭავდი, როცა მამა გარეთ გავიდა. ამის შემდეგ გადავწყვიტე, ყოველგვარი კავშირი გამეწყვიტა ჩემს ოჯახთან. მერე, როცა გამოვმჯობინდი და მამის სახლში ბარგის წასაღებად დავბრუნდი, დედა მომიყვა, როგორ ვღრიალებდი იმ დღეს და როგორ მიკეთებდნენ ვენაში ტრანკვილიზატორებს. პოლიციას ჩემთვის ჩვენება არ ჩამოურთმევია, თუმცა მოძალადეები მაინც დაიჭირეს, რაც უდავოდ ამერიკის საელჩოს დამსახურება გახლდათ. ისინი მხოლოდ 2005 წელს გამოვიდნენ ციხიდან, მაგრამ ნაციონალებმა ორიოდე დღეში ქურდული სამყაროს წევრობის ბრალდებით სამივე ისევ ციხეში დააბრუნეს. ხელახლა ისინი მხოლოდ 2012 წელს, როცა საყოველთაო ამნისტია გამოცხადდა, მძიმედ დაავადებულები და დახეიბრებულები გამოუშვეს გარეთ. პოლიციამ სამივეს ქვეყნის სასწრაფოდ დატოვება მოსთხოვა, და რადგანაც ციხეში დაბრუნება არ სურდათ, უკრაინაში წავიდნენ, ხოლო იქ რომელიღაც საქმის გარჩევის დროს დაიხოცნენ ოთხ სხვა კრიმინალთან ერთად. მაცაცომ საქართველოში დაბრუნების შემდეგ მეძავობა დაიწყო და ორმოც ლარად "ავაჟკაცებს" მთელი პლეხანოვის მოზარდებს საკუთარ მამებთან ერთად ან მათ გარეშე. ამ ქალს საოცარი ტემპერამენტი აქვს. ის ცდილობს, თავის ქმართან გატარებული უსიამოვნო წლები აინაზღაუროს, ის წლები, როცა კვნესით ორგაზმის სიმულაციას ახდენდა, თუმცა მის სიამოვნებაზე დიდად არც ახლა ზრუნავს ვინმე.

მე ვცხოვრობდი მარტო, თავს ბოთლების შეგროვებით და ბაზარში შავი სამუშაოს შესრულებით ვირჩენდი, ამასობაში კი მამაჩემი დააწინაურეს. ის მინისტრის მოადგილე იყო 2007-2012 წლებში. ყველა მირჩევდა, დავბრუნებულიყავი საკუთარ სახლში, მაგრამ მე უკან აღარ დავბრუნებულვარ, მიუხედავად იმისა, რომ უზომოდ მიჭირდა. იმ ამბის შემდეგ აღარც ლუსი დამინახია თვალით, მისი გზა და კვალიც დაიკარგა ჩემთვის.

ორიოდე თვის წინ (მაშინ მე უკვე დისტრიბუტორად ვმუშაობდი მინერალური წყლების კომპანიაში), სოციალური ქსელით შეტყობინება მივიღე. როცა შეტყობინება გავხსენი, თვალებს არ დავუჯერე. ლუსი მწერდა, რომ თბილისში იყო ჩამოსული და შეხვედრას მთხოვდა. იმავე დღეს გამოვეხმაურე და შევხვდი კიდეც. წვიმდა, ის კი იდგა იისფერი ქოლგით გაზაფხულის წვიმაში, ჭადრის ქვეშ, ვაჟა-ფშაველას პროსპექტზე, ისეთივე ლამაზი, მხიარული და უდარდელი, როგორც ზამთრის იმ კოშმარულ ღამეს, როცა უკანასკნელად ვნახეთ ერთმანეთი.

"მშობლებმა ძალით წამიყვანეს საქართველოდან," მითხრა მან, "მეგონა, რომ ერთმანეთს ვეღარასოდეს ვნახავდით, მაგრამ აი, მე ისევ აქ ვარ. ყველაფერი დამთავრდა. ერთმანეთს ახლა უკვე ვერავინ და ვერაფერი დაგვაშორებს."

მე თავი დავუქნიე და გავუღიმე. სიტყვები "ვერავინ და ვერაფერი" განსაკუთრებით მომეწონა.



ფოტო: blackvibes.com

25.08.2013

 

 

 

მთავარი

ბიოგრაფია

ნაწარმოებები

დაკავშირება

 

 

შეიძინეთ რომანი "ჭენება" საქართველოს მაღაზიებში

 
 
Copyright © David Chutlashvili. Alle Rechte vorbehalten